Szereg właściwości technicznych sprawia, iż keramzyt jest dobrym materiałem budowlanym. Jest bardzo
lekki, wygodny do transportu i stosowania, a także odporny na działanie wilgoci, kwasów oraz na procesy
gnilne. Poza tym jest on mrozoodporny i niepalny, stosunkowo wytrzymały i ciepły oraz całkowicie odporny na
działanie żywych organizmów. Keramzyt nie chłonie wilgoci, poddany jej działaniu, szybko je „oddaje”.
Nasiąkliwość keramzytu określana na około 21% dla największych kulek, dotyczy tylko ich zewnętrznej
otoczki.
Keramzyt nie zanika pod wpływem ciepła i nie wydziela żadnych związków chemicznych ani gazów. Nie
lubią go żywe stworzenia, takie jak np. gryzonie czy owady; jest również odporny na działanie pleśni i grzybów.
Podstawowym zastosowaniem wykorzystującym zalety keramzytu jest wytwarzanie lekkiego betonu
keramzytowego. System elementów ściennych keramzytowych bazuje na tzw. LBK.
Ziarna keramzytu mają kształt kulisty lub owalny, charakterystyczną spieczoną powłokę zewnętrzną
o grubości ok. 0,5 – 1mm oraz drobnoporowaty ciemny czerep. Średnica porów nie przekracza na ogół
1,0 – 1,5 mm, a same pory są z reguły zamknięte i otoczone zeszkliwioną substancją. (Fot. 1).
Decydując się na wzniesienie domu lub innego obiektu budowlanego należy brać pod uwagę szereg
zasadniczych czynników mających wpływ na wymaganą dobrą jakość całego budynku. Budynki powinny
spełniać 6 podstawowych wymagań (podanych w dyrektywie RWE 89/106/EEC i uwzględnionych już
w ustawie o prawie budowlanym), są to:
- bezpieczeństwo konstrukcji,
- bezpieczeństwo pod względem pożarowym,
- bezpieczeństwo użytkowania,
- higiena, zdrowie i środowisko,
- ochrona przed hałasem,
- oszczędność energii i odpowiednia izolacyjność cieplna przegród.
Korzystne właściwości mechaniczne i fizyczne lekkich betonów keramzytowych, a także stosowane w
systemie ścian keramzytowych rozwiązania konstrukcyjne, gwarantują w pełni spełnienie tych wymagań.
Dodaj komentarz